سالها است که دانشگاه به سبب پرورش وترقی افکارانسانها ازمقام ویژه ایی برخورداراست. تعلیم وتربیت وآموزش اندیشه ها وحتی چگونه اندیشیدن ازجمله وظایف این محیط علمی به شمارمی رود. متناسب با این تعریف انتظاراتی که ازرفتارواعمال دانشگاهیان می رود متفاوت با سایراقشارجامعه است. افکارفردی که چند صباحی درمحیط علمی روزگارگذرانده وبا اهل علم هم سخن گشته نظم و انسجامی می یابد که به سهولت قابلیت سازمان یابی درحیطه های مختلف را دارا است.

مدتی است که آموختن افکاردیگران دغدغه ما شده و به جای پروراندن افکارخفته خود درصدد برآمده ایم تا درفضاهای خالی مغزمان اندیشه های مغزهای متفکر را جایگزین نماییم. شاید کم باشند افرادی که درپی اندیشیدن و سازندگی اند.

کارل مارکس یکی ازهمان اندیشمدانی که اندیشه هایش در زندگی ما ریشه دوانده او سیه

روزی کارگر را درتقابل عظمت کالا می بیند و دربحث از خود بیگانگی اش ادعا می کند که هرچه کالا ارزشمندترشود کارگرارزانترخواهد شد.

به قول او یکی ازجنبه های ازخود بیگانگی، تولید انبوه بدون خلاقیت است. یعنی انسان می تواند به پایه ایی برسد که به دورازویژگی انسانی کار، که همانا کارآزادانه وخلاقانه است ، مانند ماشینی تنها به تولید بپردازد.    ( دقیقا همان که امروزما شاهد آنیم )      حتی درمیان این سطوری که رقم می خورد نیزرد پای آن را می توان دید.

روشنفکران جامعه ما تنها به ماشینی بدل شده اند که با تولید انبوه کتابها و مقالات و ترجمه ها روزبه روزازخویشتن خویش بیگانه ترمی شوند. خلاقیت و ابتکاررا به کناری نهاده ودرصدد برآمده اند تا پیش تازند ولی غافلند که با هرقدمی که برمی دارند راه را برای

ازخود بیگانگی خویش هموارترمی سازند. همانگونه که کارگر^" کار بیگانه شده ^"مارکس با

تلاش هرروزه خود، جهان بیگانه تری ازخود را خلق میکند.

درمیان تلاش برای ساختن و شدن وماندن درعرصه های مختلف چون با کارتولید شده خود بیگانه اییم هنوزنه تنها نتوانسته ایم جهان را فتح کنیم بلکه قدم به قدم از بودنهایمان فاصله گرفته و به شبیه شدن می اندیشیم. چون خلاقانه درک کردن و آزادانه خلق کردن طریقی دیگر دارد که آن را نیاموخته اییم.

پس تا روزیکه نتوانسته اییم الگوی زندگی روزمره خود را کشف کنیم و به خود آییم که قادریم خالق محصولی باشیم که نهایتا مالک آن خواهیم شد، ازخود بیگانگی ما پایانی ندارد.